Facebook YouTube Google Maps E-mail RSS

Harmonogram szczepień

 

DOTYCZY KOTÓW NIEWYCHODZĄCYCH SAMOPAS. Jeśli chcesz cieszyć się długim życiem swojego kota, nie wypuszczaj go na dwór. 

Do grupy szczepień zasadniczych u kotów należą szczepienia przeciwko wirusowi panleukopenii kotów (FPV) oraz kaliciwirusowi kotów (FCV) i herpeswirusowi kotów (FHV-1). Na rynku dostępne są szczepionki 3/4/5 składnikowe. Koty niewychodzące szczepimy 3 składnikową szczepionką.

Przed każdym szczepieniem zalecam kontrolne badanie kału, które pozwoli określić czy kot jest zarobaczony czy nie i czy przed szczepieniem trzeba go odrobaczyć.

Szczepionka 3 składnikowaSzczepienie kociąt Kolejne dawki
Wirus panleukopeni (FPV) Herpeswirus (FHV-1) Kaliciwirus (FCV)Pierwsza dawka w wieku 9 tyg., kolejna po 3 – 4 tygJedna dawka rok po zakończeniu cyklu szczepień kocięcia, a kolejne nie częściej niż co 3 lata
Szczepionka 3 składnikowaPierwsze szczepienie kotów starszychKolejne dawki
Wirus panleukopeni (FPV) Herpeswirus (FHV-1) Kaliciwirus (FCV)Dwie dawki w odstępie 3 – 4 tyg.Jedna dawka rok po zakończeniu cyklu szczepień kocięcia, a kolejne nie częściej niż co 3 lata

Na zdjęciach kociaki z miotu ”C”2013r.   badanie przed szczepieniem.

Jeśli przy poprzednich szczepieniach dochodziło u kociaka  do reakcji alergicznych, grożących utratą życia,  należy zmienić szczepionkę. Zawsze należy uprzedzić lekarza weterynarii o wcześniejszych reakcjach alergicznych naszego pupila.

 

Kwarantanna

Po szczepieniu powinna mieć miejsce kwarantanna, by kot zdążył wykształcić odporność. Jego układ immunologiczny jest wówczas zajęty walką z patogenem i zwierzę jest bardziej podatne na zakażenia z powodu obniżonej odporności. Kot powinien mieć zapewniony spokój i brak stresu.

Obserwacja

Należy kota obserwować, czy nie występują powikłania poszczepienne (w tym objawy właściwe dla choroby przeciw której został zaszczepiony, zaostrzone objawy przewlekłej choroby, na którą zwierzę cierpi), w tym zmiany rozrostowe w miejscu iniekcji.

Szczepienie dorosłych kotów wg. WSAVA Światowego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii Małych Zwierząt

Wszystkie zwierzęta powinny otrzymać przypominającą dawkę szczepionki 12 miesięcy po ukończeniu cyklu szczepień kocięcia (zapewni to odporność tym osobnikom, które nie zareagowały właściwie na tamte szczepienia). Kolejne dawki podawane są w odstępach co najmniej 3 letnich, chyba że w grę wchodzą specjalne okoliczności.

U dorosłych kotów o nieznanej historii immunoprofilaktyki powinno się wykonać raz szczepienie zasadnicze żywymi atenuowanymi zarazkami i powtórzyć je po roku. Koty które zareagowały właściwie na szczepienie zasadnicze żywymi atenuowanymi zarazkami mają trwałą odporność (pamięć immunologiczną) przez wiele lat, pomimo braku szczepień przypominających.

Należy podkreślić, że zasada ta nie odnosi się ani do szczepień zasadniczych inaktywowanymi zarazkami ani do szczepień dodatkowych, w szczególności do zawierających antygeny bakteryjne. Dlatego, aby uzyskać ograniczoną ochronę zapewnianą przez produkty przeciwko zarazkom takim jak Chlamydophila lub Bordetella, potrzebne są coroczne dawki przypominające. Stąd też dorosły kot wciąż może otrzymywać coroczne szczepienia – szczepienia zasadnicze podawane co trzy lata i szczepienia dodatkowe co roku. Znacznym utrudnieniem takiego postępowania jest brak odpowiednio skomponowanych produktów na rynku.

Dorosły kot, który przeszedł pełny program szczepień przeciwko FPV, FHV-1 i FCV jako kocię (włączając dawkę przypominająca po 12 miesiącach), ale nie był później regularnie szczepiony, wymaga tylko jednej dawki szczepień do mobilizacji układu odpornościowego, pomimo iż wiele obecnych schematów postępowania zaleca w tych okolicznościach podanie dwóch dawek. Jest to jednak bezzasadne i stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami pamięci immunologicznej.

Miejsce podania szczepionki

W ciągu ostatnich 20 lat stało się jasne, że szczepienia z adiuwantem przeciw białaczce (FeLV) i wściekliźnie są jednym z czynników wyzwalających rozwój mięsaków poszczepiennych u kotów. W związku z tym zalecono podawanie tych dwóch szczepionek wysokiego ryzyka w okolice tkanek łatwych do usunięcia chirurgicznie w razie rozwoju mięsaka, tj. w dalszym odcinku prawej tylnej kończyny – szczepionki przeciwko wściekliźnie, i w dalszym odcinku lewej tylnej kończyny – szczepionki przeciwko białaczce kotów („left leg leukaemia, right leg rabies”). Ostatnie badania oceniające efekty takiego postępowania wykazały znaczący spadek występowanie mięsaków w okolicy międzyłopatkowej (tradycyjne miejsce szczepień), a wzrost przypadków guzów w prawej (ale nie lewej) kończynie.

VGG rekomenduje podawanie szczepionek podskórnie w okolicę boczną brzucha lub tułowia (po innej stronie za każdym następnym szczepieniem), jako że mięsak powstały w tym miejscu nie wymaga tak rozległej resekcji jak w przypadku okolicy międzyłopatkowej czy kończyn.

W Polsce nie ma prawnego wymogu szczepienia kotów przeciwko wściekliźnie. Decyzję podejmuje właściciel/opiekun zwierzęcia. Szczepienie przeciwko wściekliźnie zalecane jest u kotów, które wychodzą na zewnątrz lub mieszkają przy gospodarstwie domowym. Koty takie mogą mieć kontakt z chorymi bezpańskimi zwierzętami, zwierzętami dzikimi oraz nietoperzami.

Skutki uboczne szczepień

U immunizowanych kotów mogą wystąpić reakcje poszczepienne, ale dzieje to dosyć rzadko, zwłaszcza jeśli szczepienie jest wykonane zdrowemu zwierzęciu zgodnie z zaleceniami właściwymi dla danej szczepionki (szczepionka z zachowanym terminem ważności, odpowiednio przechowywana, właściwie zaaplikowana, kolejne dawki we właściwych odstępach).

Najczęściej występuje kilkudniowe osłabienie, kot ma podwyższoną temperaturę (do dwóch dni po szczepieniu), nie ma apetytu i pragnienia, może mieć biegunkę albo wymiotować, jest senny, osowiały – nie ma ochoty na zabawę albo odwrotnie – jest drażliwy. Może wystąpić bolesność w miejscu podania szczepionki. Po kilku dniach objawy powinny ustąpić. Jeżeli zwierzą wciąż źle się czuje, powinien go zobaczyć lekarz.

Sporadycznie mogą pojawić się poważniejsze skutki uboczne (włącznie ze śmiercią) wynikające z osobniczej nadwrażliwości – na przykład po szczepionce przeciw chlamydiozie może nastąpić szok anafilaktyczny.

Innym powikłaniem są zmiany w miejscu iniekcji od ziarniniaków poszczepiennych (w formie nacieczeń i zgrubień) po mięsaki poszczepienne – agresywne, bardzo szybko rosnące złośliwe guzy, które jednak stosunkowo rzadko dają przerzuty. Dlatego miejscem poskórnych iniekcji szczepionek najczęściej wywołujących mięsaka – przeciw białaczce i wściekliźnie – są podudzia tylnych łap. W razie wystąpienia mięsaka można guza z zapasem zdrowej tanki usunąć i uratować zwierzęciu życie (także poprzez amputację kończyny ze zmianą). Jeśli w miejscu wkłucia powstanie utrzymujący się dłużej niż 3 miesiące ziarniniak, należy go usunąć. Wskazane jest przeprowadzenie badań histopatologicznych powstałych zmian.

Przyczyn reakcji poszczepiennych jest kilka. Prym wśród nich wiedzie zła jakość szczepionki. Pozostałe to: niewłaściwie wykonana iniekcja; nieodpowiedni program szczepienia (za krótki odstęp między kolejnymi szczepieniami; łączenie w jednej iniekcji zbyt dużej liczby szczepionek); niewydolny układ odpornościowy czworonoga (zwierzę za młode/ osłabione/ chore); nadwrażliwość szczepionego zwierzaka na antygen zawarty w szczepionce lub na adiuwanty (składnik pomocnicze szczepionki).

 Copyright  © by Jennifer World*PL

linia hodowla jennifer WorldPL

© Hodowla kotów ragdoll Jennifer World*PL