Sekundy, które ważyły o życiu. Jak ratowałam naszą ALEKSANDRĘ

Niedzieli 16 października 2022 roku z mężem nie zapomnimy do końca życia. Wszystko zaczęło się jak w każdy normalny, wolny dzień. Leniwy poranek, domowe ciepło, zapach budzącego się dnia. Mąż właśnie wychodził wynieść śmieci, a ja stałam w kuchni, robiąc naszą drugą poranną kawę. I nagle ta sielanka pękła jak bańka mydlana.

Usłyszałam niepokojące, gwałtowne zamieszanie. Z pokoju dobiegł mnie dźwięk krztuszenia się ALUSI – naszej prawie 11-letniej, ukochanej kotki. Pobiegłam tam jak oparzona. Aleksandra rozpaczliwie próbowała zwymiotować, na jej pyszczku pojawiła się piana, a w jej oczach widziałam paraliżujące, czyste przerażenie.

W ułamku sekundy serce podeszło mi do gardła. Przed oczami stanął mi najgorszy koszmar – zaledwie kilka miesięcy wcześniej odeszła nasza druga, zaledwie trzymiesięczna kotka. Wtedy, w całodobowej lecznicy, lekarze nie potrafili jej pomóc (może kiedyś zbiorę w sobie siły i opiszę ich rażącą niekompetencję). Śmierć tamtego maleństwa wciąż była w nas żywą raną. Świadomość, że mogę stracić kolejnego przyjaciela, była nie do zniesienia.

Wiedziałam, że nie ma czasu na panikę. Liczyły się sekundy. Najpierw spróbowałam włożyć palce do pyszczka, by sprawdzić, czy w przełyku nie utknęło jakieś ciało obce. Niestety, niczego nie wyczułam. Wtedy stało się coś niezwykłego – wbrew całemu strachowi, jaki mnie paraliżował, ogarnął mnie głęboki, zimny spokój. Przypomniałam sobie zasady pierwszej pomocy. Złapałam Aleksandrę i precyzyjnie wykonałam chwyt Heimlicha przeznaczony dla zwierząt.

To zadziałało. Kotka gwałtownie zwróciła jedzenie, którym chwilę wcześniej tak niefortunnie się zadławiła. Kamień spadł nam z serca, ale to nie był koniec walki.

Z całego serca dziękuję mojemu mężowi za jego nieocenioną pomoc i wsparcie w tej dramatycznej chwili. Moje ogromne podziękowania kieruję również do lekarza weterynarii, pana Bogusza Ziembińskiego. Bez wahania przyjechał do nas w wolną niedzielę. Kotka natychmiast musiała dostać specjalistyczne leki, aby nie doszło do niezwykle groźnego zachłystowego zapalenia płuc.

Nasza koteczka jeszcze bardzo długo dochodziła do siebie po tym zdarzeniu. Przez kolejne dni widać było, jak ogromny stres przeżyła i jak trudno przychodziło jej zwykłe przełykanie śliny. Dziś jednak, patrząc na nią, wiemy jedno: uratowała ją miłość, zimna krew i szybka reakcja. Ta niedziela na zawsze zapisała się w naszych sercach jako dowód na to, że warto wiedzieć, jak pomóc swoim czworonożnym przyjaciołom w najczarniejszej godzinie.

PIERWSZA POMOC!!!!!!!!

Artykuł powstał na podstawie porad i wskazówek użytkownika Sznapsi – specjalisty portalu Tipy.pl.