Facebook YouTube Google Maps E-mail RSS

Historia powstani rasy

 

Josephine ann

JOSEPHINE z kociętami, 1965 od lewej do prawej, Geuber, Mitts, Tiki i Kioto

         Początki i rozwój kotów rasy RAGDOLL są trudne do ustalenia i nieco owiane mitami. Jedno wiemy na pewno, historia ragdolla miała swój początek w latach 60 dwudziestego wieku w Kalifornii. W miejscowości Riverside mieszkała hodowczyni kotów perskich Ann Baker. Jej sąsiadka, Pani Pennels była właścicielką półdzikiej kotki o imieniu Josephine. Była to biała, długowłosa kotka podobna do angory, uległa ona wypadkowi, potracił ja samochód i została poddana leczeniu na pobliskim uniwersytecie. W trakcie leczenia udało się ją nieco oswoić. Ann Baker zauważyła, iż dzieci z miotów które przyszły na świat po wypadku były zupełnie inne, niż wcześniejsze mioty. Kociaki były bardzo przyjazne, spokojne, ufne, dały się brać na ręce, wykazując przy tym cechę luźnego zwisania. Ann Baker postanowiła stworzyć nową rasę kotów. Wkrótce została właścicielką kotki o imieniu Buckwheat, a potem  Fugianna. Ojcem tej ostatniej był syn Josephine Daddy Warbucks, uważany dziś za ojca rasy. Baker nazywała rasę ragdolls – szmaciana lalka,  a swoją hodowlę  Raggedy Ann.

Na początku tworzenia rasy sprawą najwyższej wagi było ograniczenie inbredu do minimum w celu rozszerzenia puli genów. Ann ustaliła coś, co nazywała „jasną stroną” i „ciemną stroną”. Należy zauważyć, że to oznaczenie nie było w ogóle związane z kolorem kotów. Ann uważała, że lepsze mioty uzyskano, stosując teorię jasnej / ciemnej strony, i wskazała, że Fugianna była jasną stroną, a Buckwheat – ciemną stroną. Ann połączyła Daddy Warbucks z Buckwheat, a latem 1965 roku urodził się miot czterech kociąt dwa  solid-red  i dwa pointy. Ann nazwała dwa solidy Gueber & Mitts. Kocurowi seal mitted nadała imię  Kyoto, a seal colourpointowi imię Tiki. Pierwszym stowarzyszeniem kotów, które uznało ragdolla za rasę, była NCFA,  Ann Baker zarejestrowała swoje pierwsze cztery ragdolle 30 grudnia 1966 roku. Daddy Warbucks: numer rejestracyjny 66-0577-6  (pierwszy kot zarejestrowany jako ragdoll!),  Tiki: 66-0578-6,  Kioto: 66-0579-6, Fugianna: 66-0580-6. Kocięta solid nigdy nie zostały zarejestrowane jako ragdoll czytaj więcej »  Ann Baker  założyła własny rejestr kotów w 1971 r. pod nazwą International Ragdoll Cat Association.

  • jasna strona – genetyczny point (syjamski), duży kontrast między znaczeniami
  • ciemna strona – bez genu pointa, zwana solid lub self

Koty z jasnej strony miały mieć nieco dłuższe nosy i dłuższe, ostrzej zakończone uszy jak u kotów balijskich, oraz bardziej pożądany temperament, podczas gdy te z ciemnej strony miały przypominać koty rasy himalayan – miały mieć szerszą głowę, mniejsze uszy i krępą budowę. Ann Baker uważała, że żadna z tych linii sama w sobie nie jest w stanie dać idealnego ragdolla – kot idealny miał powstać dopiero po krzyżowaniu obu tych linii w siedmiu kolejnych pokoleniach.

 Ann Baker w 1975 roku opatentowała rasę ragdoll (patent wygasł dopiero w 2005 roku), rozpoczęła także akcję promowania rasy. Baker stworzyła bardzo złożoną politykę hodowlaną opartą na franczyzie, która miała być ostro przestrzegana przez hodowców (istota systemu franczyzy polega na tym, że franczyzodawca nadaje swoim poszczególnym franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach umowy za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe. Uprawnienie to upoważnia indywidualnego franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemów postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej  franczyzodawcy. Jednymi z najbardziej znanych na świecie sieci franczyzowych są McDonald’s i KFC). Nie przestrzeganie zasad skutkowało tym, że kocięta mogły być nie zarejestrowane i nie mogły nosić nazwy Ragdoll. Ann przysługiwało 5$ dochodu z każdego sprzedanego Ragdolla.  Ówczesne ceny Ragdolli regulowane przez IRCA kształtowały się na poziomie 150$ za bicolora, 175$ za colorpointa, 225$ za mitteda i 275$ za każdego kota jakości wystawowej. Pary hodowlane nie mogły być sprzedawane za mniej niż 500$. Zakupienie pierwszej pary kosztowało 1000$, a opłata za franczyzę (założenie hodowli) wynosiła 1500$. Pomimo ścisłych reguł franczyzy, liczba zainteresowanych hodowców wcale nie malała. Ann Baker czerpała wpływy nawet z oprowadzania zwiedzających po swojej hodowli – koszt takiej wycieczki wynosił 1$ dla dorosłych i 0,50$ dla dzieci.

Ragdolle trafiły do Europy w 1981 roku były to 4 koty w tym czasie wszystkie sprowadzane do Anglii zwierzęta musiały przejść kwarantannę. 2 koty Blossom Time Lad i Blossom Time Lass zakupiła hodowla Petit-Lu. Jeszcze w czasie trwania kwarantanny  Lass zaszła w ciążę i wydała na świat kocięta dokładnie w dniu ślubu Księcia Karola i Księżnej Diany. Po zakończeniu przez koty kwarantanny Lulu, właścicielka hodowli pokazała je na wystawie, gdzie ponad dwa tysiące zwiedzających mogło je podziwiać. Lass i Lad prezentowane były w centralnej części wystawy, a BBC poświęciło im półgodzinny program.  Blossom Time Prime i Blossom Time Proper  po zakończeniu kwarantanny trafiły do kolejnej hodowli Ragdolli w Anglii, zwanej Patriarca. Do Polski ragdolle przyleciały w 2001 roku.

Rodowód naszych kotek zaczyna się od JOSEPHINE i czterech pierwszych zarejestrowanych kotów ragdoll. Hodowle które kupiły ragdolle od Ann Baker i  występują w rodowodzie naszych kotek czytaj więcej »

Ann Baker twórczyni rasy mówiła:

– ragdoll, to po pierwsze: charakter,
– po drugie: wielkość,
– po trzecie: umaszczenie i rozłożenie koloru.

Klikając na zdjęcie umieszczone poniżej możecie  Państwo przeczytać spisany przez Ann Baker (twórcę rasy) standard rasy ragdoll.

DSC_0020.jpg

SC ANASTAZJA Jennifer World*PL

DSC_0578.jpg

CH GINA Jennifer World*PL

Ragnarok's Nori Raggedy Ann HOHO of Ragnarok

Foto 1978. Ragnarok Nori RAG n, Raggedy Ann HOHO of Ragnarok RAG b 03, Raggedy Ann Wiggins RAG n 04

Głowa  szeroka między oczami i uszami, zwężająca się do zaokrąglonej brody, z profilem jak u kota Burmskiego. Przestrzeń między uszami na szczycie głowy powinna być płaska. Głowa kocura  szersza niż głowa kotki. Nos powinien być średniej długości, a nozdrza nisko osadzone. Szczęki powinny być mocne. Spód brody zależnie od umaszczenia powinien być biały lub jasnoszary, jasnobronzowy, kolor powinien ciągnąć się do kryzy. O oczach pisała tak: eyes: blue. The more blue the, better. The eyelid has a slight upward tilt at the ends / oczy niebieskie. Im bardziej  błękitne tym lepszePowieka powinna być nieznacznie nachylona na końcach w górę. 

Na zdjęciach obok standardu spisanego przez twórczynie rasy, moja kochana  NASTKA. Koteczka ma bardzo intensywny niebieski kolor oka i fantastyczny charakter.  Jej córka GIENIA, która  ma cudowny kształt i wielkość oczu, o barwie błękitnego nieba zupełnie inne niż mama, temperament  ma fenomenalny. Została z nami by przekazywać go swoim dzieciom.

Pytani o powody kultywowania swojej pasji hodowcy z reguły odpowiadają, że pragną zapobiec zniknięciu danej rasy, utrzymać jej właściwy charakter i fenotyp. Są to powody ze wszech miar słuszne; sęk w tym, że  obecnie  nawet renomowani  hodowcy zrzucają  charakter ragdolla na drugi plan, dążąc w swych działaniach do uzyskania,  kota o słodziusieńkim wyglądzie (słodki to one powinny mieć temperament) z małym uchem i długą sierścią. My nie będziemy uatrakcyjniać wyglądu ragdolla. Po co jeżeli ktoś jest zainteresowany niebieskookim kotem o zdecydowanie innym wyglądzie i zachowaniu polecam kota świętego birmańskiego lub persa.

W październiku 2016r. na Poznańskiej Międzynarodowej Wystawie Kotów zobaczyłam do czego może prowadzić ”wypięknianie” lub jak mówią hodowcy ”pers-ienie”  (łączenie ragdolla z inną rasą, czasem nawet nie wykazanie tego w rodowodzie kota) tej cudownej rasy. Kotka postawiona na stoliku sędziowskim podrapała sędzinę, hodowcę, stewarda,  mnie ugryzła  w rękę kiedy pomagałam właścicielowi – hodowcy otworzyć klatkę. Niestety po kilku już latach jakie upłynęły od tego dnia śmiało mogę powiedzieć, że przestało zależeć hodowcom na charakterze skupili się niestety tylko na wyglądzie. Na długim futrze, na dużej  okrągłej głowie ragdoll ma być laleczką z wyglądu nie z charakteru to zupełnie inny kot.

Skąd zmiany w wyglądzie ragdolla:

  • W dużym stopniu miał na to wpływ rynek Chiński. Jeszcze w latach 80. XX w. posiadanie psa, kota  w Chinach było zakazane jako „burżuazyjne pozerstwo”. W obliczu przeludnienia i problemów z wystarczającym dostępem do zwierzęcego białka pies i kot kojarzyły się tam raczej ze smacznym daniem głównym niż domowymi pupilami. Organizowano i nadal organizuje się makabryczne „Festiwale potraw z mięsa psiego”. Obecnie wśród chińskiej klasy średniej posiadanie domowego pupila stało się modne. Chiny są dziś trzecim, po USA i Brazylii, największym na świecie rynkiem produktów i usług dla psów i kotów.
  • Program krzyżowania kotów ragdoll w Wielkiej Brytanii z innymi rasami by uzyskać koty czekoladowe i liliowe.  Polityka Hodowli Ragdoll GCCF opracowana przez Komitet Doradczy Ragdoll Breed Styczeń 2012  TUTAJ » Temat genu chocolate w kotach ragdoll w Wielkiej Brytanii od wielu lat był pełen kontrowersji. W oryginalnych dwunastu importowanych kotach z hodowli Blossom-Time trzy zarejestrowano jako czekoladowe lub liliowe. Nigdy nie sprawdzono, czy kolory tych kotów są prawdziwe. Dopiero późniejsze testy DNA wykazały, że wcześniej zarejestrowane czekoladowe i liliowe ragdoll były w rzeczywistości seal lub blue. W 2002 r. Komitet Doradczy Ragdoll ds. Ragdoll GCCF wprowadził program krzyżowania, aby wprowadzić gen chocolate do kota ragdoll. Jedynymi kotami, które mogły być używane w tym programie, były syjamskie i perskie, ich kolory były ograniczone, aby zapobiec możliwemu wprowadzeniu cynamonu lub płowego. Ten program krzyżowania umożliwił także uzyskanie ragdolla red i tabby. Inne kraje i organy rejestrujące również zrobiły własne programy krzyżowania z balijczykami, kotem birmańskim i prawdopodobnie innymi rasami kotów. Te krzyżówki nie są rozpoznawane zgodnie z aktualnymi zasadami rejestracji Ragdoll GCCF. Hodowcy muszą zachować szczególną ostrożność, badając rodowody czekoladowych / liliowych ragdoll, aby upewnić się, że nie zawierają żadnych nierozpoznanych krzyżowań.  Teraz możemy skorzystać z testów DNA. Ze względu na to, że kolor był wcześniej nieprawidłowo rozpoznawany i rejestrowany w przeszłości, tylko ragdoll, które zostały przebadane DNA jako czekolada, mogą być zarejestrowane pod numerami rasy czekoladowej lub liliowej za pomocą GCCF, chyba że oboje rodziców są zarejestrowani w testach jako czekolada.
ragdol 1978

Tak wyglądały ragdolle które jeszcze tak niedawno wygrywały najwyższe tytuły.

Copyright  © by Jennifer World*PL

linia hodowla jennifer WorldPL

Home O rasie kotów RAGDOLL Historia powstani rasy
© Hodowla kotów ragdoll Jennifer World*PL