YouTube RSS

Choroby nerek

 

Skąd pomysł na taki artykuł?

W listopadzie 2015r. uczestnicząc w Poznańskiej wystawie kotów rasowych, poznałam rodzinę Pana Pawła.  W styczniu Pan Paweł zadzwonił z prośba o poradę, ich dwuletni kocurek miał bardzo złe wyniki moczu.  Kocurek objęty był już leczeniem, ale właściciele bojąc się o kocurka dopytywali czy jest ono prawidłowe. Niespełna miesiąc później kot syberyjski, mieszkający z  naszym wychowankiem miał również poważne problemy z drogami moczowymi.

 

SUK

Termin syndrom urologiczny kotów (w skrócie SUK) stosowany jest do opisania zespołu objawów klinicznych związanych z dolnymi drogami moczowymi. Do wystąpienia syndromu urologicznego może doprowadzić bardzo wiele czynników, m.in.:

  • infekcje pęcherza moczowego
  • wirusy
  • skłonności genetyczne
  • mała ilość ruchu
  • duża zawartość magnezu w karmie, zmniejszenie jego zawartości czasem przyczynia się do cofnięcia choroby
  • mała ilość wypijanych płynów – rzadziej oddawany mocz jest „gęściejszy”, zaś kryształki nie są wypłukiwane na bieżąco i mają czas na odkładanie się i tworzenie większych kompleksów
  • nowotwory pęcherza i cewki moczowej

Najczęściej występującą postacią SUK jest idiopatyczny syndrom urologiczny. Ta przypadłość jest bardzo podobna do śródmiąższowego zapalenia pęcherza u ludzi. Rozpoznanie idiopatycznego syndromu urologicznego można postawić po wykluczeniu innych przyczyn choroby.

Jakie są objawy syndromu urologicznego?

W początkowym stadium choroby występują objawy charakterystyczne dla zapalenia pęcherza. Kot często chodzi do kuwety, oddaje małe porcje moczu, niekiedy mocz ma nieprawidłową barwę. W miarę rozwoju choroby zwiększa się nasilenie objawów i ryzyko zatkania cewki moczowej. W miarę zbierania się moczu w pęcherzu kot odczuwa coraz większy dyskomfort. Do najważniejszych objawów syndromu urologicznego, które można zaobserwować podczas codziennego kontaktu z kotem zaliczamy:
1.       Nieprawidłową postawę przy oddawaniu moczu.
2.       Bardzo częste wylizywanie okolicy zewnętrznych narządów płciowych
3.       Obecność krwi w moczu.
4.       Częste oddawanie małych ilości moczu.
5.       Utrudnione oddawanie moczu. Kot spędza znacznie więcej czasu w kuwecie.
6.       Ból podczas oddawania moczu. Niektóre koty głośno wokalizują podczas prób siusiania.
7.       Oddawanie lub próby oddawania moczu poza kuwetą
8.       Niepokój, chowanie się w dziwnych miejscach, brak apetytu

Niepokojące może też być nadmierne pragnienie.

WAŻNE! Jeżeli podejrzewasz, że kot nie może swobodnie oddać moczu, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Zatkanie cewki moczowej oraz zaleganie moczu w pęcherzu grozi poważnymi zaburzeniami elektrolitowymi, zatruciem organizmu (tzw. azotemia zanerkowa), a w konsekwencji nawet śmiercią zwierzęcia.

Syndrom urologiczny dotyka zarówno kotki jak i kocury. Na korzyść kotek działa budowa ich układu moczowego. Cewka moczowa kotek jest krótsza oraz tak samo szeroka na całej długości. U kocurów sprawa wygląda gorzej. Ich cewka moczowa jest zwężona na końcu. Piasek wędrujący z pęcherza utyka i dodatkowo nie może się sam cofnąć z powrotem. Następuje zatkanie cewki moczowej. Kot nie może oddać moczu. Dochodzi do zatruwania organizmu oraz do przepełnienia pęcherza moczowego, który może pęknąć. Kot bez fachowej pomocy umrze w ciągu 48 godzin.

Sposoby leczenia:

Przy zaczopowaniu się cewki moczowej w pierwszej kolejności należy cewnikiem spróbować przepchnąć czop z powrotem do pęcherza. Następnie trzeba bardzo intensywnie przepłukiwać pęcherz moczowy. Większe kamienie usuwa się operacyjnie. W sytuacji gdy nie powiedzie się próba przetkania cewki moczowej konieczne może być przeprowadzenie punkcji pęcherza moczowego w celu usunięcia zalegającego moczu oraz przeprowadzenie zabiegu tzw. wyszycia cewki moczowej. Zabieg ten polega na skróceniu i poszerzeniu cewki moczowej kocura. Zazwyczaj jest to dość skuteczny zabieg. Niesie jednak ryzyko iż kot nie będzie panował nad pęcherzem. Wszystkie zabiegi (oprócz zakładania cewnika) wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Najlepszą metodą opieki nad kocim pęcherzem jest jednak zapobieganie wystąpieniu SUK. Zapewnienie kotu dużo ruchu, zachęcanie do picia większej ilości wody np. przez zakup atrakcyjnych poidełek czy wreszcie dobór odpowiednich karm zadziała lepiej niż najlepszy zabieg chirurgiczny. Pamiętajmy o jednym – karma dla kastratów to nie to samo co karma dla kotów z syndromem urologicznym! Nie każdy kastrat ma SUK! Zdrowy kot – nie ważne czy kastrat czy nie – nie może bez wiedzy weterynarza i koniecznych badań dostawać karmy specjalistycznej. Najlepiej co roku badać mocz kota i jeśli kryształy się pojawią dobrać odpowiedni sposób leczenia/karmienia.

Obserwujmy swojego pupila. Niech zaniepokoją nas wszystkie zmiany w jego zachowaniu…  SUK to groźna dla życia przypadłość.

 

 Copyright  © by Jennifer World*PL

linia hodowla jennifer WorldPL

Home Poradnik Choroby nerek
© Jennifer World*PL